Wunderkammer

Wunderkammer Venezia 2013, Hedendaags curiositeitenkabinet

Palazzo Widmann, Calle Larga Widmann (Rialto/ Ospedale)
55ste Internationale Kunsttentoonstelling
la Biennale di Venezia
1 juni –29 september 2013

De Wunderkammer – of curiositeitenkabinetten – die tijdens de Renaissance in Europa zijn opgedoken, liggen aan de grondslag van de musea voor kunst- en natuurgeschiedenis. Het waren echte verzamelaarskamers, en men vond er allerhande curiositeiten, met een uitgesproken voorkeur voor het vreemde en het ongeziene.Er werden meer bepaald kunstwerken, antieke of symbolische voorwerpen voorgesteld, maar ook voorwerpen uit de natuurgeschiedenis zoals opgezette dieren, zeldzame insecten of geraamtes. Ze gingen hand in hand met de grote universele classificeringsprojecten waar de humanisten uit die periode zo dol op waren. Vaak werden geïllustreerde catalogi uitgegeven met een inventaris van deze op zijn zachtst gezegd gevarieerde collecties. Daardoor kon de inhoud ervan verspreid worden bij geleerden in heel Europa.

Deze curiositeitenkabinetten waren dan wel doordrongen van volkslegendes en bijgeloof – men vond er immers maar al te vaak sporen van mythische dieren zoals drakenbloed of hoorns van de eenhoorn –, maar ze speelden wel een fundamentele rol in de ontwikkeling van de moderne wetenschap. In de loop van de 19de eeuw raakten ze in onbruik en moesten ze plaats ruimen voor de officiële instellingen.De tentoonstelling Wunderkammer, hedendaags curiositeitenkabinet brengt meer dan 20 plastische kunstenaars. En ze hebben nog iets gemeen: via hun kunst scheppen ze denkbeeldige werelden.Door hun werken samen te brengen wordt die bijzondere en mysterieuze sfeer van een curiositeitenkabinet uit de renaissance opgeroepen, steeds op de breuklijn tussen wetenschap en bijgeloof.In dit parcours, dat veel weg heeft van een initiatie, krijgt de bezoeker de kans om een Wunderkammer – letterlijk ‘wonderkamer’ – met uitgesproken hedendaagse accenten te ontdekken.Daartoe hebben de kunstenaars zich met veel plezier geleend tot een stijloefening, waarbij ze afstappen van de verfijnde ruimtes waarin hun werken traditioneel worden gevaloriseerd, en kiezen ze voor een scenografie van opeenstapelingen, geïnspireerd door de kabinetten uit vervlogen tijden.

Bio

Pascal Bernier
Pascal Bernier werd geboren in 1960, en woont en werkt in Brussel (B). Hij omschrijft zichzelf als eenschilder die interesse heeft voor de voorwaarden tot waarneming en realisatie van beelden. Zijn werk keertterug naar de picturale traditie van het stilleven en de memento-morivoorstelling. Met behulp van installaties,video, beeldhouwwerken of foto’s toont Pascal Bernier een ontluisterde natuur: geblinddoekte dieren,gemummificeerde pluchen dieren, vlinders in doodsstrijd, de industrialisatie van de dierenproductie, hetuitsterven van diersoorten... De kunstenaar maakt werken die poëtisch en kritisch, grappig en fetisjistischzijn. Kunst en de dood zijn nauw met elkaar verbonden. Zijn werk is tegelijk verontrustend en ludiek, enstelt vragen bij de menselijke aard. Hij nodigt ons uit een universum te ontdekken waar de natuur op eenandere manier benaderd wordt door de mens en zijn leefwereld. Pascal Bernier toont ons hoe een geïndustrialiseerdesamenleving zich de natuur toe-eigent, om aan de behoeften van productie en winstbejagte voldoen, met het risico ze te misbruiken.

Ulrike Bolenz
Ulrike Bolzen is een Duitse fotokunstenares, geboren in 1958 en intussen uitgeweken naar Brussel (B). Zewerd opgenomen in verschillende private en openbare collecties en heeft al deelgenomen aan verschillendeEuropese beurzen, zoals de Elysées des Arts in Parijs, de Berliner Liste in Berlijn en Zebra in België.Ulrike Bolenz legt haar transparantiespel op door gefotografeerde silhouetten in te sluitenin plexiglas. Door hen een tweede, met acrylverf getatoeëerde huid te geven, versterkt ze de uitdrukkingvan de lichamen en gezichten, die voor de toeschouwer uit het glas lijken te springen. De manier waaropze haar werken ophangt, benadrukt nog eens het onwezenlijke effect ervan. We worden brutaal geconfronteerdmet schimmen die in hun immateriële leven gevangen zitten. Er zijn geen tastbare verbandenmeer met de werkelijkheid, maar tersluikse schaduwen die in dialoog lijken te willen treden. We voelen deverleiding om op een onbereikbaar doel af te gaan, omdat alle energie erheen geleid wordt. Dit poëtischeuniversum raakt ons, omdat ook wij in de loop van ons leven van donker naar licht overgaan, en omgekeerd.

Charley Case
Charley Case werd geboren in 1969 in Brussel (B), waar hij ook vandaag nog woont en werkt. Hij is eenpolyvalent kunstenaar, die nauwelijks bij deze of gene hedendaagse stroming kan worden ingedeeld.Deze veelzijdige wereldburger en vrije, nomadische geest pakt uit met installaties, performances, lithografieën,tekeningen, aquarellen, foto’s en video’s… en geeft hiermee uitdrukking aan zijn gehechtheid aanhet Leven, de Mens, de Aarde. Net die veelzijdigheid zorgt keer op keer voor een ongeziene enscenering.Houtskool, inkt en waterverf brengen een beeldrijke wereld tot leven, schommelend tussen licht en donker,tussen de oorsprong en de finaliteit van de mens. De werken van Charley Case doen de toeschouwernadenken over zichzelf, over het menselijk lichaam en over zijn aanwezigheid in een natuurlijke omgeving.Het gebruik van cirkels, kringen en spiralen, onderstreept het belang dat hij hecht aan de tijdsdimensie.Zijn grote tondi, met een massa personages in een eindeloze beweging, confronteren de mens met zijnlevenscyclus en herinneren ons onophoudelijk aan het feit dat de tijd verstrijkt. Ook de door Case gegraveerdemenselijke schedels illustreren zijn visie van een bestaan dat voortdurend opnieuw begint…

Eric Croes
Eric Croes werd geboren in 1978 in La Louvière (B) en studeerde af aan de Hogeschool voor Visuele Kunstenter Kameren (ENSAV La Cambre). Deze jonge kunstenaar is zowel beeldhouwer als schilder, videojockey,ontwerper van behangpapier, scenograaf, zanger en graficus. Met de nodige spot verplaatst deze veelzijdigeartiest kitscherige beeldentaal naar een rauw en soms verontrustend universum. Zijn motieven, diehij meestal haalt uit een sentimentele en zoetelijke beeldenwereld, ondergaan een schokkende transformatie.Dankzij een subtiele beheersing van ambiguïteit en paradox slaagt hij erin die visuele schokken omte vormen tot kleine poëtische bommetjes. Zijn ontsporende verbeelding maakt dat de meest onschuldigebeelden het toneel kunnen vormen voor tragische scenario’s. Met behulp van een eenvoudig en doeltreffendvocabularium luidt Eric Croes de doodsklok van het betoverende geluk van sneeuwbollen. Boven zijnkleine werelden hangt een dreigend gevaar. Zijn luierende kampeerders of zijn boten op volle zee, die hijopvoert onder een glazen stolp, worden bespied door kwaadwillige creaturen. Er wacht hen een gruwelijklot. En wij, die de kunstenaar tot medeplichtigen maakt, zijn niet meer dan machteloos toekijkende reuzenbij deze miniatuurdrama’s.

Dany Danino
A graduate of the Académie Royale des Beaux-Arts in Brussels and the winner in 2007 of the Prix Jos Albert,awarded by the Belgian Académie Royale des Sciences, des Lettres et des Beaux-Arts, Dany Danino (bornin 1971; lives and works in Brussels) employs a dense, personal figurative style characterised by the use ofblue ball-point pen. Highly expressive, he saturates the page with blue ball-point pen, bringing the mediumto the fore as it frames the drawing, in which detail is just as important as the surface, which he tracesover and over, backwards and forwards, with his pen. His is an iconography that draws its essence from themedia swirl, which feeds into a personal and obsessive body of work. Dany Danino composes a free score,deploying a seething unconscious ready to unleash a new being to the world, which is somewhere betweenEros and Thanatos, between sublimation and hallucination. Atomic mushroom clouds, fantasy bestiaries,skinned anatomical studies, skulls, vulvas or hearts are led by necessity to express the flux of existenceand, at the same time, primal fear. Lithography, silkscreen printing, etching and scratching are also amongthe numerous techniques he uses to generate an orgy of textures and materials, of wildly contrasting surfaces.

Wim Delvoye
Wim Delvoye werd in 1965 geboren in het West-Vlaamse Wervik, en woont en werkt in Gent (B). Hij is hetenfant terrible van de Belgische kunst. Hij daagt uit, is grappig en houdt ervan tot artistieke overpeinzingaan te zetten door verschillende werelden op elkaar te enten. Zo wordt het wetenschappelijke labo de‘Cloacamachine’.Voorouderlijke tatoeages worden toegepast op onvrijwillige varkens. Wim Delvoye doorkruistde hedendaagse kunst als een man van zijn tijd, de wereld is zijn domein en zijn ganse omgeving wordtzijn artistieke speelplein. Hij is ook zakenman en staat aan het hoofd van een onderneming. Tenslotte ishij een dichter, enkel ingetoomd door zijn grenzeloze verbeelding. Menselijke ingewanden, opgestokenmiddenvingers, kussen, fellatio’s, zwangere maagden op strijkplanken, parende varkens worden radiografischdoorgelicht en krijgen zo de status van een heidens glas-in-loodraam. Die met X-stralen doorgelichtestukken vlees onthullen hun goddeloze boodschap dankzij het licht dat het glas-in-loodraam anders tot ietsgoddelijks zou verheffen. Immers, waar de glas-in-loodramen in kerken doorgaans dienstdoen als overgangtussen het aardse en de hemel, verwijzen die van Delvoye naar de binnenkant van het lichaam. Hetsamenspel van glas en roestvrij staal dwingt tot nadenken over lichaam en ziel, zuiverheid en onzuiverheid,religie en verwerpelijkheid. De cynisch grijnzende schedels, de beenderen en hun afgeleiden veroorlovenzich de luxe om stuk voor stuk te kunnen worden geïnterpreteerd als moderne ijdelheden. Een mediumdat van oudsher word geassocieerd met het christelijke geloof, wordt ingenomen door heiligschendendeactie; een ruimte die was voorbehouden aan de expressie van zuiverheid en onthouding, wordt gevuld metillustraties van de vleselijke zonde.

Laurence Dervaux
Laurence Dervaux werd geboren in 1962 in Doornik. Ze woont en werkt in Kain (B). Voor ze zich helemaalblootgeven, bieden haar sculpturen en objecten de toeschouwer een zekere esthetiek, die hem meeneemtop een parcours van mooi en aangenaam naar ongemakkelijk. Immers, het verleidelijke uiterlijk van desculpturen maakt al snel plaats voor een identificatie van het materiaal. In de mysterieuze, ambigue holtesluipt onzekerheid. De kunstenares bezoekt de fragiele schemerzone tussen het reële, zijn voorkomen enzijn weergave. Het resultaat zijn illusoire composities. Zo kan de kruin van een menselijke schedel op heteerste gezicht een gesloten schelp lijken, tot de oorspronkelijke vorm aan het licht komt – een stuk holleschedel, bedekt met een laagje goud – en dit enkel door de reflectie in een spiegel. De fascinatie van deeerste aanblik maakt plaats voor een gevoel van afschuw tegenover het materiaal van deze ijdele creatie.Laurence Dervaux wil de grootsheid en de broosheid van het menselijk lichaam formuleren. De verleidelijkecomposities van Menselijke botten omwonden met rode draad onderhouden een subtiel spel tussenhet oproepen van een vorm, zijn aantrekkingskracht en de realiteit van hetgeen getoond wordt.Het geactualiseerde en gereactiveerde symbool van het mens-zijn wekt een progressieve en transgressieveaarzeling. Dit tegelijk innemende en benauwende werk, met de ondersteunende rode draad, weeft eennieuwe kijk op het mens-zijn.

Olivia & Yves Dethier Droeshaut
Olivia Droeshaut, geboren in 1972, en Yves Dethier, geboren in 1967, wonen en werken samen in Brussel(B). Als modefotografen laten ze al snel de narratieve onderwerpen achter zich, om uit te pakken meteen zeer persoonlijke visie. ELLE, Gentleman en het magazine Ladies publiceren geregeld hun foto’s. In2004 winnen ze de 1ste prijs van de Belgian Fuji Awards met een reeks portretten van Belgische atletendie dat jaar deelnemen aan de Olympische Spelen in Athene. De zoektocht naar de mens, in al zijn intimiteiten zwakheid, kenmerkt het werk van Olivia Droeshaut en Yves Dethier, binnen een kunstrichting dievoortdurend evolueert. De typerende, uitgewerkte mise-en-scène creëert keer op keer een toverachtigevertelling. Getuige hun reeks portretten van beroemde Walen, zoals Benoît Poelvoorde, Albert Frère, JeanGaller en Julos Beaucarne, die in 2007 werd voorgesteld in CWB Beaubourg, Parijs.Voor Olivia Droeshautis fotografie onlosmakelijk verbonden met een levensweg. Haar werk is louterend en helpt haar zichzelfbeter te kennen, haar grenzen af te tasten en te overschrijden. Via de vele gezichten die ze meedogenloosen onschuldig onderzoekt, kijkt ze haar eigen demonen in de ogen. Yves Dethier beleeft zijn kunst als eenexistentiële zoektocht, speurend naar zeldzame momenten, in een ruimte-tijd ver buiten deze wereld. Ontmoetingleidt tot uitwisseling, uit de modellen ontstaat de vorm. Die kortstondige trillingen creëren eenfictie en schetsen de onzichtbare draad die ons, mensen, met elkaar verbindt.Olivia Droeshaut en YvesDethier bouwen aan een zeer persoonlijk oeuvre, dat getuigt van een tegelijk sombere en ludieke wereld.Een introspectief werk, waarin ze graag de demonen laten opduiken om beter te begrijpen wat de mens alswezen over het algemeen bezielt.

Jacques Dujardin
Jacques Dujardin werd geboren in 1956. Hij woont en werkt in Tervuren (B). Zijn bevreemdende en ambiguevoorstellingen komen tot stand als klonen, in een door de kunstenaar bepaalde vaste vorm. De menselijkefiguren zijn identieke silhouetten, schaduwen van de menselijke verschijning. Man of vrouw? Voor- ofachteraanzicht?Jacques Dujardin gebruikt darmvlies van varkens en graszaden, waarvan het kiemen engroeien deel uitmaken van het creatieve proces en het concept. Het varkensdarmvlies, dat hij minutieusversnijdt volgens de contouren van zijn patronen, is een element uit het leven van Dujardin: als kind ginghij elke woensdag mee naar de slachthuizen met zijn vader, die slager was. Het darmvlies heeft eenlevensnoodzakelijke functie: het zorgt ervoor dat het lichaam kan worden gevoed met verteerde voedingsstoffenen het verhindert de verspreiding van virussen en bacteriën in het bloed. Dujardin confronteert detoeschouwer met de broosheid van diens menselijke bestaan, alsook met zijn primaire activiteiten: zichvoeden, verteren, leven, sterven. Het contrast tussen de gekloonde figuren en het gebruikte materiaal roeptduidelijk de vraag op over hoe we omgaan met het uiterlijk, en over het waanidee van de onsterfelijkheid diemensen nastreven. Een droom van onbereikbare perfectie …De plantaardige portretten van Jacques Dujardin convergeren perfect met zijn werk op basis van dierlijkmateriaal. De zaden, ook gevangen in een vaste vorm, kiemen, ontluiken, groeien binnen de grenzen enbanen zich een weg naar het licht, om uiteindelijk weg te kwijnen en te verdorren.

Jan Fabre
Jan Fabre wordt in 1958 geboren in Antwerpen (B), waar hij nog steeds woont en werkt. Fabre is tekenaar,beeldhouwer, choreograaf en theaterregisseur – zijn veelzijdigheid maakt dat hij niet in één of ander hokjekan worden gestopt. Hij is gekend om zijn sculpturen van mestkevers, insecten die in het oude Egyptevereerd werden, en evolueert naar installaties die zijn fantastische universum laten zien. Het menselijklichaam wordt geconfronteerd met veranderingen die te maken hebben met de grote thema’s van leven endood. De kunstenaar creëert wezens van een ongekend bestiarium en volgt daarmee de beeldende traditievan de Vlaamse Primitieven. In ieder van ons schuilt een dier dat tevoorschijn kan komen op de meest verbijsterendemanieren. Wetenschap, kunst en gekte gaan hand in hand en voeden een uitgelaten creativiteitdie de macabere kant van het leven viert en cultiveert

Alessandro Filippini
In 1946 geboren in Rome, woont en werkt in Beersel (B). Na zijn studies aan de Academie voor SchoneKunsten van Rome en aan La Cambre in Brussel, maakt Alessandro Filippini van afbakenen zijn levenswerk.De kunstenaar eigent zich de lege ruimte toe die hem omringt. Taal wordt voortaan zijn metgezel.Dekracht van het werkwoord geeft woorden een andere omvang, een bijzondere innerlijke kracht, die ruimtevrij laat voor interpretatie en het spel van gevoelens. De kracht van de tijd die voorbijgaat, het geheugenen de sporen die in de ziel worden gebrand, een eeuwig durend spel. Hoe kunnen we alle levens herbelevendie door onze vingers zijn geglipt als we ze niet opsluiten in een glazen urne? Het saldo van het leven,minuscule sporen die we nalaten op onze doordocht in deze wereld worden hier opgenomen om een beeldvan overgang te scheppen, die ons ook een kaleidoscopisch beeld geven op het gezamenlijke. Dertig jaaraan verhalen, geraakt, gewassen, afgeknaagd en garant voor het leven dat voorbijgaat. In het geheel vanzijn oeuvre wordt de vertelling bezinning. De kunstenaar heeft een innig verlangen om de toeschouwer uitzijn rol van lezer op te wekken tot uitvinder van verhalen. Op zich is het werk van Alessandro Filippini nietvoltooid, maar vormt het een aanzet tot dromen.

Manuel Geerinck
Manuel Geerinck werd in 1961 geboren in Brussel (B). Sinds 2003 woont en werkt hij in New York. Zijnwerk situeert zich tussen abstract en figuratief, met verwijzingen naar het biologische leven, een onbeschrijfelijkeen mysterieuze oorsprong. Het gezicht is een onduidelijk zintuig. Onze hersenen sloven zich uitom onze perceptie bij te sturen en onze referenties te actualiseren. Het werk van Geerinck dompelt onsonder in onze eigen gewaarwordingen: het verzwakt de barrières van onze taboes en bevrijdt onze drangom te leven en te sterven. Zijn foto’s, vrij van enige digitale bewerking, wekken sterk de nieuwsgierigheid.De beweeglijke objecten en de knipsels van tekeningen worden in een bepaalde situatie gebracht. In diedynamiek, net als in zijn schilderkunst, neemt Manuel Geerinck ons mee naar de grens van het figuratieve,in een ruimte gemaakt van tastbare materialen en met een mysterieuze gereserveerdheid. In de chromogeneafdrukken speelt een zekere ongrijpbaarheid, het misdadige lichaam heeft steeds iets van een fetisj.Nadat het eerder traditionele medium enigszins verdween uit de visuele kunsten, is de fotografie bij haarterugkeer verplicht te reageren. Geerinck neemt het initiatief en organiseert de choreografie van zijn eigenpicturale producties om hen een nieuwe status te geven, het dansende lichaam van het geschilderde beeldwordt een foto buiten categorie.

Jean-Luc Moerman
Jean-Luc Moerman werd geboren in 1967 en woont en werkt in Brussel (B). Zijn wereld wordt gekenmerktdoor vreemde, abstracte vormen in vaak heel felle kleuren, die tot leven komen op verschillende oppervlakken,van doek tot affiches, foto’s, stickers of voorwerpen. Zijn werk wordt geïnspireerd door het leven opstraat, door graffiti, strips, manga, science fiction, mode, reclame... Hij tekent tatoeages op foto’s van beroemdhedenen politici, of op klassieke kunstwerken, maar houdt er ook van om gigantische muurschilderingente maken.‘Ik bouw een universum, ik vind een polymorfe en open werkelijkheid uit, samengesteld uitgemuteerde, hybride objecten, waarvoor geen enkele referent bij machte is een verklaring of verantwoordingte geven. Mijn objecten vinden enkel rechtvaardiging door de omgeving die hen onthaalt en die hunverlengde wordt, door de plaatsen die hen tot leven brengen, de personen die hen verplaatsen, die hen activeren.Ik concipieer mijn werk als een meervoudige woekering van moduleerbare vormen met meerdererichtingen, ontdaan van elke autoriteit, niet te indexeren en zonder bepaalde herkomst, dualiteiten uitschakelend– goed en kwaad, positief en negatief, oneindig groot en oneindig klein, wereld en enkeling, binnenen buiten. Mijn vormen evolueren, bewegen, creëren nieuwe mogelijkheden, maar ze overtreffen niets,vechten nergens tegen – ze proberen slechts zonder onderbreking van plan te veranderen. De hybriden, degemuteerde objecten ontstonden per ongeluk en hun enige kans op overleven is te evolueren, van hun anomalieeen nieuwe uitvinding te maken: terwijl ze hadden moeten verdwijnen, veranderen de gemuteerdewezens van plan, vormen hun anomalie om in een positieve creatie. De hybride is voor mij een nieuwe vormvan denken, van de wereld te zien, ze op te bouwen of af te breken.’ (Jean-Luc Moerman)

Michel Mouffe
Michel Mouffewerd geboren in 1957 en woont en werkt in Brussel (B). Mouffe biedt ons gelijktijdig een monochroomwerk dat loskomt van de muur en een sculptuur in één kleur, gepolijst op een haast industriëlemanier. De esthetische boodschap wordt de enige bedoeling van zijn zeer vormelijk werkdat de normen van de traditionele schoonheid in de war stuurt. De schoonheid van een vorm hangt grotendeelsaf van de formulering ervan, een bel, een traan, of ook een druppel. Hoe moet men dan over een niette beschrijven werk spreken, niet formeel en niet conventioneel? Het onderzoek van Michel Mouffe brachthem ertoe de kaders van doeken stuk te maken, de structuren ervan te vervormen, op zoek naar de niette beschrijven materie van de kleur. Weerspiegelingen, schakeringen, kleurvariaties, vezels en ritmes, inhet werk van Michel Mouffe houdt alles verband met de materie. Hij ontvouwt zijn drager die onder dwangder omstandigheden een driedimensionale sculptuur wordt, even mooi als een door de natuur gecreëerdevorm, schijnbaar zonder menselijke inbreng. Vermoedelijk wil de kunstenaar ons in die richting sturen.

VINCENT SLOHEID
Vincent Solheid, geboren in 1968 in Malmédy, is een veelzijdig kunstenaar. Hij woont en werkt in Brussel(B). Het schrijven van een eerste langspeelfilm, Le Grand’ tour, in 2011, is maar één aspect van hetuitgebreide werk van deze kunstenaar die graag alle deuren van de creativiteit opentrekt. De film werdgeselecteerd voor het Internationaal Filmfestival van Rotterdam, het Festival van Cannes,… en kreeg heelwat bijval… Muziek, concerten, performances, de Revues Freaksviliennes, aan de zijde van Jacques Duvalen Juan d’Oultremont, vormen voor Vincent Solheid de bevestiging dat men al scheppend de grenzen kanverbrijzelen en zich als kunstenaar helemaal kan uitleven. Een onbreekbare constante in zijn werk is zijnpassionele liefde voor carnaval; voor die dagen waar men zo lang naar uitkijkt en waarop alles mag zijnzoals de wereld achter de spiegel. Die tijd waarin alles iets anders kan zijn en niets lijkt wat het is, niets ookzeker is, hoewel het er wel degelijk is. De kunstenaar weet in hoeverre hetgeen getoond wordt mogelijk is,en toch ook weer niet altijd … Heiligen, Moedermaagden, plaasteren Christusbeelden worden plastic speelgoed,karikaturen of maskers. En als de mens ooit echt in een heilige kon veranderen, al was het maarvoor een uur?

Bénédicte van Caloen
Bénédicte van Caloen werd in 1960 geboren in Brugge, en woont en werkt in Waterloo (B).De sculptuurwereld van Bénédicte van Caloen bouwt tussen figuur en ruimte een sobere dialoog op in eenverhouding die leidt tot de totale waarheid en het unieke van het object. De kunstenaar stelt een ruil voor,een verstandhouding tussen haar totemachtige beelden. Talloze personages rijzen op uit hun directheiden hun boodschap is een ondersteuning van de blik, de meest menselijke uitdrukking. De totems van Bénédictevan Caloen zijn heilige fetisjen, ze bevatten een geschiedenis die de groep pas bij dringende noodzakelijkheidprijs geeft. Het symbool dat in het object vervat zit wordt gedecodeerd en door elke bezoekeranders waargenomen, in een uniek moment van uitwisseling met zijn wereld. Het is in de eerste plaats onseigen volk dat de kunstenaar creëert. De kunstenaar streeft naar een vereniging van een duidelijke krachten een zuiver theoretische technische breekbaarheid. Het is net hier dat men één van de ontcijferingen vanhaar werk vindt. In werkelijkheid is Bénédicte van Caloen graveur. In haar atelier vindt men papier, voddenen inkt, geuren, een assortiment van vochtigheid en aarde, van gerecycleerd papier en lijm. Het is een universumvan aardpigmenten. De gravures in lino- en houtsnedes, zijn een zoektocht naar ritme en inkt. Haargekleefde papieren, gemodelleerd op driedimensionale structuren worden sculpturen. Sculptuur, schaduwen licht. Leegte en volheid. Er ontstaat uiteindelijk een zekere vorm van meditatie.

Patrick van Roy
Patrick van Roy werd geboren in 1972, en woont en werkt in Brussel (B). Hij stelt grote portretten van adolescentententoon op plexiglas dat langs achter verlicht wordt, te vergelijken met de reclamebeelden die inbushokjes getoond worden. Het zijn de gelaatstrekken van een meisje gemengd met deze van drie jongens.Vreemde samenstelling waarbij de trekken van drie jongens de algemene lijn van een meisje aanvullen. Hetgeheel toont nochtans een beeld van een jong meisje, bovendien heel aantrekkelijk. Dit werk biedt ons hetbeeld van een portret zoals in een boek. Toch is het verhaal gans anders, men dient het portret te lezen. Hetlezen van het werk leidt ons naar de gevaren en kleerscheuren die deze fragiele wezens belagen. Elk van deportretten is getekend door pijn, door de stigmata van een zo goed als nog niet geleefd leven. Het is paradoxaaldat de fotografie die de rol heeft de werkelijkheid weer te geven, ons hier de dubbelzinnigheid vanhaar functie bewijst aan de hand van deze totaal onbestaande, samengestelde portretten. Hun schoonheidzit verborgen in de schoonheid van de onderdelen, in navolging van de ‘grote theorie’ van de renaissanceschilderswaarvan het hoogtepunt in 1520 bereikt werd. We vinden hier iets terug van de onrustige, verbazingwekkendeen beangstigende schoonheid van het maniërisme. De ‘Archimboldo-achtige’ samenstellingvan het werk stelt onze notie van schoonheid op de proef, vooral omdat de kunstenaar de portretten frontaalvoorstelt, conventioneel en gracieus, maar met een uitdagende blik die ons volgt en tart.

Sofi Van Saltbommel
Sofi van Saltbommel werd geboren in 1973. Ze woont en werkt in Brussel (B). Hedendaags aardewerk staatin de schijnwerpers in het werk van deze multidisciplinaire kunstenares, werk dat meestal uitgevoerd isin porselein. Vrijmoedig, zonder taboe of schaamte onthult het sculpturale werk van Sofi Van Saltbommelhaar sensuele en ironische kijk op het vrouw zijn. De vrouw, vrouwelijkheid, vruchtbaarheid staan centraalin haar vormen, zonder zich ooit helemaal te geven.Hergebruik, samenvoegen, naaien en met elkaar verbindenvan onbeduidende of intieme objecten die verwijzen naar vrouwelijkheid – maandverbanden, spenen,sponzen, rubberen handschoenen…– vertalen de emotie van het veranderende lichaam, de vergankelijkeschoonheid van de vrouw. Aarde en klei roepen essentiële, oorspronkelijke, zintuigelijke waarden op.Hun kneedbaarheid leidt de kunstenares naar de verkenning van de leegte, de holte, de matrijs, de vorm.De sculpturen verbinden vormloze fragmenten, vormen kruipende of verzakte organen, minerale stenen,gefossiliseerde bloesemingen. De opsmuk (nylonkousen, namaakbont...) bemoeilijkt elke overhaaste interpretatievan de keramische materialen. Het werk van Sofi van Saltbommel verwijst voortdurend naar eenverbondenheid met het lichaam. De sculpturen trekken aan en stoten af, maar zijn ook openingen waar deverbeelding zich intuïtief in stort.

Organisatie: Galerie Antonio Nardone & vzw rond point des arts, curator Antonio NARDONE

image:
JAN FABRE, Skull, 2010, mixture of jewel beetle wing-cases, polymers, stuffed bird, 28 x 23 x 19 cm, 
Photo: Pat Verbruggen © Angelos bvba